Patron
Kniaziewicz Karol Otto (1762 — 1842)
Generał dywizji wojsk polskich, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, jeden z dowódców Legionów Polskich we Włoszech, twórca i dowódca Legii Naddunajskiej, uczestnik kampanii napoleońskiej, działacz emigracyjny.

W latach 1774 — 1776 uczył się w Szkole Rycerskiej i w Szkole Artylerii. W wojnie 1792 r. odznaczył się w osłonie odwrotu dywizji T. Kościuszki spod Dubienki, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Podczas insurekcji kościuszkowskiej (1794) dosłużył się stopnia generała-majora. Walczył pod Maciejowicami, gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli. Ułaskawiony przez cara, wyjechał do Włoch, gdzie w 1797 r. wstąpił do Legionów Polskich, zostając dowódcą I Legii. W trakcie kampanii neapolitańskiej (1798) zajął Rzym, odznaczył się pod Magliano, zdobył umocnienia pod Calvi oraz twierdzę Gaeta, za co został mianowany generałem dywizji. Jesienią 1799 r. zorganizował Legię Naddunajską, na której czele walczył pod Offenbach i Hohenlinden, walnie przyczyniając się do zwycięstwa Francuzów. Nie zgadzając się na pokój podpisany w Luneville podał się do dymisji, wrócił do kraju i zajął się swoim majątkiem ziemskim. W roku 1812 wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego i objął dowództwo 18 Dywizji Piechoty 5 Korpusu Wielkiej Armii ks. J. Poniatowskiego. Walczył pod Smoleńskiem, Możajskiem, Tarutino w bitwie nad Berezyną. W dowód uznania jego zasług wojennych został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Virtuti Militari.
W 1813 r. porzucił służbę u boku Napoleona, a w roku następnym opuścił kraj i udał się na emigrację. W czasie powstania listopadowego 1830 – 1831 został skierowany przez Rząd Narodowy do Paryża, gdzie powierzono mu kierownictwo misji dyplomatycznej. Po upadku powstania pozostał na emigracji. Zaliczał się do zwolenników Hotelu Lambert, brał udział w pracach Towarzystwa Pomocy Naukowej i Towarzystwa Literackiego, współtworzył Bibliotekę Polską w Paryżu.
Francuzi uczcili zasługi gen. Kniaziewicza umieszczając jego nazwisko na Łuku Triumfalnym w Paryżu.